Het begon allemaal in het voorjaar van 1993….

Toen kwam ons Poesieken voor het eerst in onze tuin. Ze was niet alleen, ze had nog een vriendje bij. Ze waren alle twee heel magerkes en zagen er wat onderkomen uit. We begonnen ze voorzichtig eten te geven, we kenden de vooroordelen wel goed, ja pas op, als je een kat eten geeft, dan blijft ze komen enz enz...

Met wat eten te geven, konden we ons Poesie toch overtuigen dat we het met haar eigenlijk wel goed voorhadden, en zo kwam ze stilletjes en heel voorzichtig bij ons binnen, nooit voor heel lang, maar ze werd ons huis toch wel wat gewoon. Toen ze goed begon te verdikken, begonnen we ons af te vragen of dit enkel wel van het eten was….neen, bleek toen, en op 5 mei 1993 had ze 5 kittens. Drie zijn er in leven gebleven.

Van de drie hebben we 2 gehouden, onze Kastaar en ons Sofieken. En zo is het dan eigenlijk van start gegaan.

Op 4 oktober 2001, Wereld Dieren Dag, zat er een schildpadkitten aan onze voordeur. Toen we de deur opendeden, kwam ze gezellig binnen gewandeld, en ze is nooit meer weggegaan. Dat was onze Lara. Aangezien ze nog heel kleintjes was, heeft ze nooit problemen gehad om haar te integreren in de groep. Ze voelde zich onmiddellijk thuis. Laraken bleek een heel intelligent en alert diertje te zijn, eentje die alles volgt en ook graag een babbeltje slaat. Maar ze is ook niet van de gemakkelijkste. Dat bleek vooral toen we nog meer kittens binnenhaalden. Toch heeft dit ons nooit belet om ons ”gezinnetje“ uit te breiden.

We hebben altijd de poezen in de tuin te eten gegeven, en soms kon dit wel tot een ”overbevolking“ in de tuin leiden. Dit was voor ons absoluut geen probleem. We hadden onze huis-poezen (want onze poezen gaan niet buiten omwille van het wonen aan een te drukke weg) en onze tuin-poezen. Natuurlijk kwamen er snel kittens, die we dan op het internet gratis aanboden. We besloten om ook zelf een paar kittens te houden (ze waren toch zo lief….). Zo kwamen in 2004 Dolce, Noortje en Diesel bij ons wonen en in 2005 hebben we Pablo, Coco en Chanel binnengenomen.

Ondertussen had de oma van Walter een kitten geadopteerd, Kasper, maar toen ze in 2006 overleed, wisten we niet goed wat we met hem moesten aanvangen. Hij was tenslotte al groot….de tijd was rijp om hem te laten castreren. Dus besloten we dat te doen, en terwijl hij nog sliep, hebben we hem naar ons thuis gebracht. Hij was nog wat groggy toen hij de andere poezen ontmoette en zij waren bijgevolg ook niet opgeschrikt van hem. Uiteindelijk is het in orde gekomen, en is hij volledig geïntegreerd in ons gezin (alhoewel dat hij niet overeenkomt met de oudere poezen, maar dat is meer omdat hij heel speels is en de oudjes liever met rust gelaten worden, zij laten dat dan ook regelmatig merken, met het nodige geblaas tot gevolg…)

Je zou denken, nu zijn het er toch al genoeg? Maar we hadden altijd wel zin om een Maine Coon of Noorse Boskat te hebben, vanwege hun zachtaardige karakters. Uiteindelijk zijn het de twee geworden en is onze Thor in juni 2007 en ons Freya in maart 2008 bij ons gekomen.

Ondertussen zijn Freetje en Thor al heel goed geïntegreerd in ons gezin en meteen waren we gebeten van de "lang harige" microbe. Omdat Noorse boskatten en Main Coons super lief zijn, hebben we geen minuut getwijfeld toen we hoorden dat er bij Freya thuis een zusje beschikbaar was. Sekhemet (geboren in juni 2008) is in oktober van Kuurne naar Erembodegem verhuisd. Haar broertje Lars, woont ook in Erembodegem, bij mijn schoonouders.

Tja, omdat 13 zo een raar getal is, hebben we besloten om ons gezin uit te breiden met nog één poesje. Onze keuze viel op Darwin, Britse korthaar, en op 1 nov is hij van Blankenberge naar Erembodegem verhuisd.

Ik hoor de meeste mensen al zeggen "Amai, dat moet daar nogal iets zijn met al die katten da moet daar zeker zijn lijk bij Boer Charel!!!" maar we zouden geen enkele willen missen en bij velen zal het zeker niet netter zijn in huis. We hebben al kritiek mogen horen, zo van "zijn ze niet gestresseerd door overbevolking…" ik denk het niet. Ze komen allemaal heel goed overeen. Je moet je natuurlijk met hen bezig houden, ze op tijd groeten en flossen en hen de nodige aandacht schenken en hen medisch nauwlettend in de gaten houdt….eten ze wel allemaal, is er geen bij die niest, of die misschien te veel overgeeft, of wiens oogjes een beetje tranen. Moeten de nageltjes niet geknipt worden, of is het geen tijd om de ampullen tegen de vlooien toe te dienen. Moeten we onze dierenarts niet roepen voor de jaarlijkse vaccinatie….Je bent er constant mee bezig.

Het is een hobby waar je iets onbetaalbaar voor terug krijgt voor al de tijd die je er insteekt, namelijk oprechte vriendschap en onvoorwaardelijke liefde………iets waar veel mensen niet meer aan toekomen………….

Wil je graag een kijkje nemen in het leven van onze poezen?

Klik dan maar gerust verder.......

Francine

Aantal bezoekers:

By TwitterButtons.com